Słowo wstępne
Sławno na przestrzeni wieków
Początki parafii sławieńskiej
Parafia XVIII-XX wiek
Sławno, wiek XX
Spis parafian , rok 1796
Sławno i parafia w fotografii
Księga gości
Kontakt
 

Początki parafii sławieńskiej

 

Początki archidiecezji gnieźnieńskiej 

         Pisząc o początkach parafii sławieńskiej należy też wspomnieć o początkach arcybiskupstwa gnieźnieńskiego. Sięgają one początków metropolii gnieźnieńskiej w 999 roku, utorowanej dzięki staraniom księcia Bolesława Chrobrego. Metropolia gnieźnieńska ustanowiona została przez papieża Sylwestra II na synodzie rzymskim, na którym kanonizowano św. Wojciecha. Wcześniej na terenie Polski istniało biskupstwo poznańskie.

W czasie zjazdu gnieźnieńskiego w 1000 roku, został zrealizowany dekret o erygowaniu arcybiskupstwa. Pierwszym arcybiskupem gnieźnieńskim został biskup Gaudenty, zwany Radzynem, który znajdował się w orszaku Ottona III. W czasie zjazdu Otton III był wykonawcą postanowień papieskich wynosząc na arcybiskupstwo kościół gnieźnieński. Przywiózł on ze sobą bullę papieża Sylwestra II. Otton III wraz z Bolesławem Chrobrym w czasie zjazdu gnieźnieńskiego ustanowili na ziemi polskiej, kolejne biskupstwa: wrocławskie, krakowskie i kołobrzeskie, podlegające arcybiskupstwu gnieźnieńskiemu. Natomiast biskupstwo poznańskie nadal pozostało w zwierzchności od biskupstwa magdeburskiego.        

W okresie wewnętrznego kryzysu państwa polskiego w 1038 roku, książę czeski Brzetysław wykorzystując bezkrólewie najechał Polskę i Wielkopolskę, niszcząc biskupstwo poznańskie i stolicę kraju Gniezno, gdzie już przed 1000 rokiem zostały wybudowane pierwsze kościoły, czy też katedra oraz zamek i kościół kamienny, znajdujące się na wyspie jeziora lednickiego. Następne biskupstwa powstawały, wraz z rozszerzeniem się chrześcijaństwa, na ziemiach polskich: w Kruszwicy (około 1034), Płocku (około 1075), Włocławku (1123 rok), oraz w Wolinie (1140 rok). Natomiast diecezja poznańska weszła w skład metropolii gnieźnieńskiej dopiero w 1075 roku.  Wraz z powstaniem arcybiskupstwa przy kościołach, czy katedrach zaczęto tworzyć kolegiaty, które początkowo utrzymywały się z całości majątku kościelnego i uposażenia książąt, oraz wiernych. Zebrane w całość stanowiły fundusz kościelny.

              Pod koniec XI wieku za czasów panowania Bolesława Śmiałego, powstała już pełna organizacja archidiecezji gnieźnieńskiej. Jej obszar został ustalony już w średniowieczu. Poza tym nowe terytorium określiła bulla papieża Innocentego II "Ex commisso nobis a Deo" z 7 lipca 1136 roku, wymieniając jej włości i powstałe na jej obszarze kasztelanie.  Z biegiem czasu i rozwoju, następowały przemiany w działaniu kościoła katolickiego na terenach Polski. Na początku XII wieku nastąpił podział archidiecezji gnieźnieńskiej na archidiakony, oficjalaty i dekanaty. Wraz z rozprzestrzenianiem się wiary chrześcijańskiej, na terenach wiejskich, zaczęto tworzyć tam parafie. W średniowieczu obejmowały kilka, lub kilkanaście wsi. Najwcześniej i najszybciej zaczęły powstawać przy kościele gnieźnieńskim. Kazimierz Sprawiedliwy w 1180 roku, zwołał zjazd w Łęczycy zwany też zjazdem synodalnym. Był to jeden z największych zjazdów, w którym uczestniczyli nie tylko książęta, biskupi, czy starszyzna duchowna, ale też rycerstwo i okoliczni kmiecie. W czasie synodu zostało zniesione prawa książąt, do przejmowania majątku ruchomego zmarłego biskupa. Zostały również nałożone surowe kary przeciw uciskającym lud i naruszającym własność kościelną. Uchwały zjazdu łęczyckiego zatwierdził papież Aleksander III, potwierdzając także legalność władzy Kazimierza Sprawiedliwego. Kolejny zjazd dostojników, który zwołał arcybiskup gnieźnieński Henryk Kietlicz, odbył się 29 lipca 1210 roku w Borzykowie.

Był to synod prowincjonalny duchowieństwa, połączony ze zjazdem książąt polskich. Uczestniczyli w nim książęta polscy:

·         Leszek Biały - książę krakowski,

·         Konrad I - książę mazowiecki,

·         Henryk - książę śląski,

·         Władysław Odonicz - książę kaliski.

Natomiast duchowieństwo reprezentowali:


·          Henryk Kietlicz - arcybiskup gnieźnieński, przewodniczący synodu,

·         Wincenty Kadłubek - biskup krakowski, współprzewodniczący synodu,

·         Arnold - biskup poznański.

             Przywileje nadane w Borzykowie potwierdził papież Innocenty III w 1211 roku, a synod ten stał się podstawą niezależności Kościoła katolickiego od państwa w Polsce. Na zjeździe został wydany zbiór przywilejów, które skutkowały następującymi postanowieniami:

·         wolny wybór biskupów przez kapituły,

·         własne sądownictwo dla duchowieństwa (privilegium fori),

·         wprowadzenie celibatu wśród polskich duchownych diecezjalnych,

             Synody w Polsce odgrywały ważną rolę w życiu religijnym jak i państwowym. Kolejne zwoływane były w 1233 roku w Sieradzu i 1257 roku w Łęczycy oraz przez arcybiskupa Jakuba Świnkę, 6 stycznia 1285 w Łęczycy, na którym zarządzono, a wręcz nakazywano mówić kazania w języku polskim. Następne synody z udziałem duchownych z całej Polski, zwoływał Jakub Świnka: 26 października 1287 ponownie w Łęczycy, 14 października 1290 w Gnieźnie, kolejny w kwietniu 1298 roku również w Gnieźnie i wreszcie w maju 1309 roku, ponownie w Gnieźnie.          

            Podstawowy układ parafii ukształtował się jeszcze w okresie średniowiecza, z tego okresu nie zachowały się żadne dekrety erygacyjne. Na początku XVI wieku istniało 600 parafii, w Liber Beneficiorum arcybiskupa Jana Łaskiego z 1512 roku, odnajdujemy pierwszy prawdopodobnie pełny spis parafii archidiecezji gnieźnieńskiej (spis obejmował już około 680 parafii).       


Parafia sławieńska, jej początki

 

Kościół parafialny pw. św. Mikołaja

           Parafia sławieńska istniała już w XIII wieku. Dowiadujemy się o tym dzięki spotkaniu odbytemu w Sławnie w 1253 roku. Spotkanie to wyznaczył arcybiskup gnieźnieński Fulkon Pełka, biskupowi elektowi poznańskiemu Piotrowi. Zgodnie z ówczesnym zwyczajem zjazd, czyli termin elektora, mógł odbyć się tylko w miejscowości, gdzie znajdował się kościół.  Już wtedy w Sławnie musiał istnieć kościół. Domniemywać też możemy, iż w Sławnie, już wcześniej istniał kościół, oraz parafia. Nie możemy dokładnie ustalić, gdzie pierwotnie mieścił się budynek kościoła: w miejscu starego grodziszcza, czy na terenie istniejącego dziś kościoła parafialnego.

            Jak podaje Lekszycki w 1071 roku w Sławnie, znajdował się pleban o imieniu Albertus. Jest to najwcześniejsze źródło dotyczące pojawienia się osoby duchownej w Sławnie, Niestety trudno je zweryfikować, ponieważ jest to zarazem jedyna informacja dotycząca pierwszych początków kościoła w Sławnie. Możemy przypuszczać, że wraz z odnowieniem się chrześcijaństwa wokół kościoła gnieźnieńskiego na początku 2 połowy XI wieku, również w Sławnie pojawił się pleban. Może to świadczyć o pierwszych przejawach rozszerzania się chrześcijaństwa w biskupstwie gnieźnieńskim, jednak czy wraz z pojawieniem się plebana został zbudowany wówczas i kościół trudno dziś ustalić. Wydarzenie to potwierdza, że Sławno było wówczas już ważną osadą, jak również, że mogło być własnością ważnej osoby, możliwe, że było osadą książęcą. Możemy się tego niestety tylko domyślać. Lekszycki pisząc o najstarszych wielkopolskich księgach ziemskich, zawarł je w dwóch tomach pt. Die ältesten grosspolnischen Grodbücher…, korzystając ze źródeł staropolskich znajdujących się w archiwum poznańskim m.in. z staropolskich ksiąg sądowych.

              O istnieniu kościoła parafialnego w Sławnie, dowiadujemy się od Jana Łaskiego w Liber Beneficiorum, który pisze o erygowaniu kościoła na początku XIV wieku.

            Kościół i parafia zostały wzmiankowane w źródłach z 1348 roku, kiedy to plebanem był Thomasius. Duchowny w tym to roku, występuje, jako świadek na przywileju Jana - proboszcza trzemeszyńskiego.  Wiadomo, że tym samym roku kościół w Sławnie istniał pw. św. Mikołaja. Po raz kolejny brak źródeł nie pozwala ustalić, gdzie dokładnie stał kościół. Mógł się on znajdować na terenie wsi, prawdopodobnie już w miejscu, gdzie stoi obecny kościół parafialny.

             Do parafii sławieńskiej należały wówczas wsie: Barkowo (Berkowo); Brudzewek; Brudzewo; Charzewo; Glambokye (Głębokie); Myszky (Myszki); Gorzuchowo; Kamyenyeczek (Kamionek); Popkowycze (Popkowice); Rzepczyno; Szkrzethuschewo, Skrzetuszewo; Szyemycza (prawdopodobnie Ziemnica); Vgyasth (Ujazd); Vagorzewo ; (Węgorzewo);

Vithkowo (Witkowo); Volanky (Wolanki); Vythakowycze (Witakowice); Zakrzewo.

             U Lekszyckiego odnajdujemy również informację o Dobrogoście ze Sławna (Dobrogostius de Slawno) z 1389 roku.  W tomie dotyczącym Poznania znajdujemy Leonarda de Slafno mieszkańca Sławna z 1396 roku. W tekach Dworzaczka odnajdujemy też Jana Sławińskiego de Sławno (1603 rok), czy Katarzynę de Sławno (1626 rok). Kolejnym znanym plebanem w Sławnie był Albertus (1397 rok). Należy też wspomnieć o odnotowanych znanych rodach, czy ziemianach mieszkających w parafii sławieńskiej a zasługujących również na uwagę: Myszka Witowic (około 1257 roku), Dryowie (Myszki), Wit (Kamionek w 1396 roku). W 1415 roku należy wymienić Ozjasza (Głębokie), Porajów (Berkowo i Skrzetuszewo). Wczelowie zamieszkiwali w Rzepczynie i w Wolankach, Bylinowie w Węgorzewie, później też i w Popkowicach. W Witakowicach mieszkali Drogosławice, Opolowie w Gorzuchowie i Zakrzewie. W 1426 roku w Głębokim i Skrzetuszewie mieszkali też Ozjasz de Głambokie i Maciej de Skrzetuszewo.  

             W tym okresie parafia czerpała dochody głównie z pól, łąk, oraz jeziora, będących jej własnością. Kmiecie i pobliskie dwory dawały dziesięcinę oraz meszne. W Sławnie gospodarze dawali od łanu po ćwiertni obojga zboża, czyli żyta i owsa. Karczmarze i zagrodnicy, oddawali po korczyku owsa. Dwory w Myszkach, Sławnie i w Witkowie były zobowiązane do oddawania dziesięciny snopów. W Gorzuchowie chłopi płacili meszne po ćwiertni obojga zboża do parafii w Sławnie, zaś dziedzic dziesięcinę. W Zakrzewie pół dziesięciny przypadało dla parafii, a gospodarze oddawali meszne po ćwiertni obojga zboża. Dwory w Kamionku i Skrzetuszewie, Charzewie, Berkowie i Węgorzewie dawały dziesięcinę snopów, zaś gospodarze dawali meszne po korczyku obojga zboża. W Ujeździe sołtys i chłopi dawali po korczyku zboża, a w Brudzewku z wszystkich ról przypadała dziesięcina snopów.   Na początku XV wieku plebanem był Dobrogost, który toczył spór z dziedziczkę wsi Ujazd Dobrochną.  Przyczyną sporu była mąka (korzec mąki pszennej i dwa korce żytniej), którą pleban sławieński pobierał od dawna z młyna (na mocy dekretu konsystorskiego), w zamian pozwalał spuszczać wodę z jeziora plebańskiego. Konsystorz Gnieźnieński, w swoim dekrecie z 1426 roku, za korzystanie z wody jeziornej do napędu młyna, przysądził plebanowi w Sławnie jeden korzec mąki białej, lub 2 korce żyta w ziarnie z młyna ujedzkiego.

               Na prośbę arcybiskupa gnieźnieńskiego Dobrogosta Nowodworskiego na początku XV wieku z parafii sławieńskiej została odłączona wieś Łagiewniki. Erygowanie kościoła w Łagiewnikach nastąpiło 14 września 1401 roku. Dokonał tego sufragan gnieźnieński Jan.  Odłączenie Łagiewnik i stworzenie nowej parafii, spowodowane było zbyt dużą odległością, od kościoła w parafii sławnieńskiej jak również trudnym dojazdem, oraz regularnym wylewaniem rzeki Zdżerowita. Papież Grzegorz XII, dokumentem z 21 stycznia 1409 roku wydanym w Rimini, polecił erygować wspomnianą parafię. 15 marca 1409 roku komisarz Stolicy Apostolskiej Mikołaj Kicki, archidiakon gnieźnieński potwierdził fundację parafii Łagiewnickiej. U Jana Łaskiego odnajdujemy kolejny zapis dotyczący plebana ze Sławna. Zapis ten tyczy się 1439 roku, kiedy to pleban sławieński Dobrogost, przed Konsystorzem gnieźnieńskim złożył skargę przeciwko Jakubowi Węgorzewskiemu, dziedzicowi pobliskiego Węgorzewa. Pleban skarżył dziedzica o to, że nie bywał w swoim kościele parafialnym i nie przystępował tam do sakramentów świętych. Węgorzewski mieszkał daleko od Sławna, dlatego sąd konsystorski zdecydował, że wolno mu bywać na mszach w niedziele i święta, w sąsiednim kościele kiszkowskim. Na większe święta, powinien udawać się do swojej parafii razem ze swoją rodziną. W tym samym roku, Konsystorz Generalny nakazał plebanowi Sławna utrzymanie dwóch wikariuszów.  

Kolejny zapis mówi, o dziedzicu pobliskiego Wronczyna Przedpełku, który w 1459 roku, przed Konsystorzem gnieźnieńskim, zeznał, że jest winny plebanowi w Sławnie Broniszowi jedną grzywnę za dziesięciny ze wsi Witakowice. Również w 1461 roku Konsystorz gnieźnieński dekretem przysądził plebanowi dziesięcinę (z dóbr Myszki i Rzepczyno).  

Z dokumentów po wizytacyjnych dowiadujemy się, że w Sławnie stał drewniany kościół pw. św. Mikołaja już w 1512 roku.

            W 1520 roku plebanem w Sławnie był Wawrzyniec z Ziemnicy a kolatorem, czyli opiekunem kościoła został arcybiskup gnieźnieński, Prymas Polski Jan de Łasko.

            W parafii odbywały się wizytacje dekanalne jak i generalne. Najstarsze znane odbyły się w XVI wieku o kilku z nich dowiadujemy się też z kroniki parafialnej. W 1521 roku odbyła się wizytacja duszpasterska, arcybiskupa Jana Łaskiego, związana z oddaniem nowego kościoła parafialnego. Wizytę odnotowano w sumariuszu spraw i dokumentów( bez opisu).

Ks. kanonik Stanisław Grzymułtowski w 1529 roku zakupił wraz z Katarzyną Wilamowską, za 280 złotych część dziedziczną wsi arcybiskupiej. Sprzedał ją Klemens Modrzewski (dziedzic wsi Przebroda). Natomiast w 1533 roku Konsystorz gnieźnieński umniejszył przywilej wsi Sławno o jeziora Gączawek przynależne meszne na zabezpieczenie gruntów plebańskich .     

            W skład parafii Sławieńskiej w 1580 roku wchodziły wsie: Sławno, Brudzewko, Charzewo, Glembokie (Głębokie), Gorzuchowo, Kamioneczek, Miszki (Myszki), Popkowicze (Popkowice), Skrzethuszewo ( Skrzetuszewo), Ujasd (Ujazd), Wengorzewo ( Węgorzewo), Withakowicze ( Witakowice), Wolanki, Zakrzewo.

 

           Parafia sławieńska w XVIII i XIX wieku.

            O wybudowaniu kolejnego kościoła dowiadujemy się zarówno u Łaskiego, jak również u Chlebowskiego, obaj podają tę samą datę1764 rok. Według nich miejscowy dziedzic i kasztelan gnieźnieński Aleksander Łubieński w 1764 roku zbudował kościół parafialny własnym nakładem finansowym.. Jest to jednak sporna data, ponieważ ks. Stanisław Librowski podaje inne dwie daty, mianowicie 1746 rok, jak i 1749 rok.

 Jednak i tym razem trudno ustalić prawidłową datę. W dokumentach dotyczących wizytacji parafii widnieje 1746 rok.
W roku 1754 w skład parafii wchodziły majątki , których właścicielami byli:
Sławno - właściciel Teodor Węsierski, posesor Adalbert Prądzyński;
Sroczyn - właściciel Franciszek Świnarski;
Myszki - właściciel Teodor Węsierski, posesor Adalbert Prądzyński;
Zakrzewo - Mikołaj Węsierski;
Kamionek - właściciel Mikołaj Węsierski, posesor Tomasz Szeliski;
Skrzetuszewo - właściciel Bonawentura Przeradzki, posesor Jemielewski;
Witkowice, Holendry Witakowskie, Wolunki - właściciel Xawerius Jasiński;
Berkowo, Głembokie - właściciel Pawłoski;
Charzewo - właściciel Fux;
Węgorzewo, Popkowo, Tomaszewo, Piaski - właściciel Rokossowska;
Brudzewko - właściciel Radzimiński;
Ujazd- dominium kościelne, posesor Wolski.
W jednym z tych dokumentów datowanym na 13 lipca 1832 roku, wystawionym po dokonanej wizytacji dekanalnej, mamy widoczny opis kościoła. Dowiadujemy się z niego, że w miejsce chylącego się ku upadkowi kościoła, został wybudowany nowy pw. św. Mikołaja biskupa Mireńskiego, przez Aleksandra Pomian Łubieńskiego w 1746 roku Tak, więc wybudowanie kościoła nastąpiło w 1746 roku, a nie jak dotychczas uważano w 1764 roku.     

            Rodzina Węsierskich w 1770 roku, ufundowała dla kościoła drewnianą figurę św. Jana Nepomucena na wysokim profilowanym postumencie, która stanęła na przykościelnym cmentarzu . Figura ta nie zmieniła miejsca do początku lat 80-ych zeszłego wieku. Pod koniec XX wieku została przeniesiona do muzeum w Dziekanowicach.

           Przy kościele działały bractwa: Matki Boskiej Szkaplerznej (założone w 1729 roku), Bractwo św. Jana Nepomucena(od 1771 roku), założone przez Jana Poleskiego i Bractwo św. Wojciecha. Józef Poleski wybudował, wymalował i przyozdobił ołtarz św. Jana Nepomucena.  Bractwo Matki Boskiej Szkaplerznej zakładane było w kościołach, w których ksiądz uzyskał od Papieża uprawnienia nakładania szkaplerza. Księdza wyznaczonego, lub delegowanego do nakładania wiernym szkaplerza karmelitańskiego, którego z reguły nie było wolno zmieniać. Pleban powinien starać się o tę władzę w Rzymie (ma władzę święcenia i przyjmowania do bractwa). Medalioniki mogły zastępować inne szkaplerze o ile konkretna osoba przyjęła inny szkaplerz, zgodziła się na to. Kapłan mający władzę przyjęcia nad medalikiem mógł czynić znak krzyża świętego. Z analizy list przyjęć do bractwa w kościele p.w. św. Mikołaja w Sławnie wynika, że członkami byli wierni z różnych parafii, głównie z dekanatu Świętej Trójcy w Gnieźnie. Pozostałe bractwa były bractwami lokalnymi, obejmującymi tylko parafię sławieńską. Z akt metrykalnych dowiadujemy się, że 4 grudnia 1776 roku we wsi Berkowo zmarł Józef Poleski (komornik Brześcia Kujawskiego, dziedzic Skrzetuszewa i Głębokiego, dobrodziej kościoła w Sławnie).

BRACTWO SZKAPLERZA NAJŚWIĘTSZEJ MARII PANNY

ROK

                    ILOŚĆ PRZYJĘTYCH OSÓB

1729

154

1730

123

1731

145

1733

51

1734

46

1735

48

1736

25

1737

18

1738

29

1739

33

1740

51

1741

60

 

 

 

BRACTWO ŚWIĘTEGO JANA NEPOMUCENA

ROK

         ILOŚĆ PRZYJĘTYCH OSÓB

1772

41

1773

15

1774

7

1775

21

1776

33

1777

11

1778

27

1779

33

1780

39

1781

21

1782

12

 

  

 

BRACTWO ŚW. WOJCIECHA

ROK

ILOŚĆ PRZYJĘTYCH OSÓB

1861

48

1862

48

1863

25

1864

8

1865

8

1866

3


 

 

          W 1776 roku od strony południowej za zgodą Officjała Generalnego gnieźnieńskiego, Leona Marlewskiego, Mikołaj i Teodor Węsierscy (dziedzice Sławna i Myszek) przybudowali

kaplicę św. Jana Nepomucena. Kaplica była długa łokci 10, szeroka łokci 8, czyli 7,5metra, na 5,5 metra. Ks. Sztoltman będąc już plebanem w Sławnie, w 1773 roku ufundował kielich i w 1806 roku monstrancję dla parafii sławieńskiej.          

           Również w 1776 roku odbyła się wizytacja, ks. kanonika Metropolitalnego Gnieźnieńskiego Byczałkowskiego. Kolejna specjalna wizytacja dziekańska Dekanatu Gnieźnieńskiego św. Trójcy odbyta w 1778 roku. Przeprowadzona została z polecenia arcybiskupa Antoniego Kazimierza Ostrowskiego przez mniejszego dziekana Maksyma Podkowińskiego. Wizytacja dotyczyła gruntów plebańskich i miała potwierdzić niektóre place kościelne. Została wpisana do ksiąg gruntu kościoła gnieźnieńskiego.

           Do parafii sławieńskiej należały wsie: Charzewo – dwór, Głęboczek, Głębokie, Gniewkowo, Kamionek, Myszki, Popkowo, Skrzetuszewo, Sławno, Sroczyn – folwark, Ujazd, Węgorzewo, Witakowice, Woluszki, Zakrzewo, Żylice. 

 

             Kolejne wizytacje generalne kościoła parafialnego sławieńskiego odbyły się 2 stycznia 1781 roku, (wizytował ks. kanonik gnieźnieński Kociałkowski), oraz 5 marca 1792 roku za pasterstwa arcybiskupa gnieźnieńskiego Michała Poniatowskiego. Ostatnia wizytacja została przeprowadzona przez wizytatora generalnego proboszcza, kiszkowskiego, kanonika metropolitalnego gnieźnieńskiego ks. Józefata Murzynowskiego. W dokumencie pokontrolnym odnajdujemy opis kościoła.

             Kościół był wykonany z drewna, budowany w szachulec i obity deskami, na froncie kościoła znajdowała się wieża o dwóch kopułach po bokach, a dach pokryty był gontami, kaplica długa na łokci 10, szeroka na łokci 8. Naprzeciwko kaplicy w stronie północnej znajdował się przedsionek, czyli kruchta, w stronie północnej kościoła znajdowała się zakrystia z osobnymi dachami, niełączącymi się z dachami kościoła. Między kruchtą, a zakrystią znajdowała się kośnica, w której kości zmarłych można było złożyć. W kościele, znajdowała się wieża przeznaczona na dzwonnicę. Na dzwonnicy znajdowały się 3 dzwony, oraz czwarty dzwon sygnarek znajdował się w środku kościoła. Mniejszy z 3 dzwonów był z 1369 roku, po odnowieniu został konsekrowany przez biskupa Mottego Jeżyńskiego w 1714 roku. Cmentarz przykościelny cały był opłotowany i obmurowany, z dwiema furtami i jedną bramą. W kościele znajdowało się 6 okien w ołów oprawionych, 4 małe okna znajdowały się za kaplicą nad chórem, w zakrystii były 2 okna. Chrzcielnica i ambona były malowane i

częściowo posrebrzane, konfesjonały były z kratami i z zamknięciem na żółto malowane, oraz 4 ołtarze pięknie rzeźbione i malowane. Wielki ołtarz był po części stolarskiej i snycerskiej roboty, pozłocony i posrebrzony. W tym to ołtarzu znajdował się obraz św. Marcina, poniżej obraz św. Mikołaja, patrona kościoła, pod zasuwą obraz Matki Boskiej Szkaplerznej łaskami słynący. W drugim ołtarzu znajdował się obraz św. Antoniego, poniżej niego znajdował się obraz zaślubin Najświętszej Matki Boskiej z Józefem, ubrany w sukienkę wysrebrzaną z kwiatami, cały snycerskiej roboty, częściowo też pozłacany i posrebrzany. Trzeci ołtarz był stolarskiej, oraz snycerskiej roboty, przy tym ołtarzu znajdowały się obrazy św. Ksawerego, poniżej św. Benina. Czwarty ołtarz, znajdował się w kaplicy, wyżej wisiał obraz św. Tadeusza, niżej na zasuwie obraz św. Kajetana, pod zasuwą stała statua św. Jana Nepomucena. Na chórze stał pozytyw ośmiogłosowy z bębnem, gwiazdą i z dzwonkami.

            Z powodu, zagrożeń różnymi zarazami, które nawiedzały parafię 6 września 1783 roku, (pomimo, że teren pod miejsce pochówku został wyznaczony już w 1703 roku), podjęto decyzję o przeniesieniu cmentarza dalej od budynków mieszkalnych ku północy. Cmentarz miał zostać przeniesiony poza wieś i założony na zboczu starego grodziszcza w kształcie stożkowym. W 1785 roku z fundacji ks. Józefa Sztoltmana, na górze dawnego grodziszcza została zbudowana drewniana kaplica cmentarna pw. św. Rozalii. Ks. Sztoltman zbudował kaplicę własnym nakładem finansowym przy udziale dobroczynnych składek sąsiedzkich, wypełniając ślub uczyniony podczas ostatniej zarazy.

 

           W 1789 roku został dokonany spis parafii.  Należały do niej wówczas: Sławno, Berkowo, Brudzewek, Głębokie, Gniewkowo, Kamionek, Myszki, Popkowo Piaski, Skrzetuszewo, Dwór Sroczyn, Tomaszewo, Ujazd, Węgorzewo, Witakowice Wolunki i Zakrzewo.

ROK 1789

 

 

 

     Katolicy

Dysydenci

Miejscowość

M

K

M

K

M

K

M

K

Sławno

87

88

19

20

3

2

1

3

Myszki

57

55

18

19

-

   -

-

-

Zakrzewo

40

50

17

15

3

1

1

1

Kamionek

19

20

5

6

-

-

-

-

Skrzetuszewo

25

20

5

4

-

-

-

-

Witakowice

Wolunki

49

54

11

11

10

12

3

5

Głębokie

63

61

7

9

7

6

3

4

Berkowo

15

10

4

3

2

2

2

4

Charzewo

14

10

4

2

-

-

-

-

Dwór Sroczyn

8

14

3

-

-

-

-

-

Popkowo, Piaski

30

31

7

7

3

4

-

-

Węgorzewo

46

50

9

9

9

7

3

4

Brudzewek

13

15

5

4

14

11

2

2

Ujazd

67

60

19

20

2

2

1

-

Tomaszewo

5

4

-

-

-

-

-

-

Gniewkowo

4

4

-

-

-

-

-

-

 

   RAZEM

542

546

133

129

53

47

16

23

     1088

 

      262

 

100

 

39

 

 

1350

 

 

139

 

                       

 

Ruch naturalny ludności w parafii sławieńskiej w 1789 roku

 

Śluby

Urodziny

Zgony

11

32

 

Mężczyzn

Kobiet

Dzieci

11

8

41

RAZEM

60

 

 

 

OSOBY W PARAFII POWYŻEJ 80 ROKU

 

Katarzyna Świątek, 81 lat, żona Stanisława

 

Marianna Synoradzka z Witkowskich lat 80, mieszczka z Zakrzewa

 

Sławetny Paweł Morkowski,lat 80 , bednarz ze Sławna

 

Apolonia Bigoska, lat 84 rolniczka Myszki

 

Michałowa lat 81, wdowa z Głembocka.

 

            W dokumencie powizytacyjnym z 1792 roku znajdujemy kolejny opis kościoła parafialnego oraz plebanii.

 

            Proboszczem był wówczas ks. Józef Ignacy Sztoltman, urodzony 16 marca 1727 roku, który święcenia kapłańskie odbył w 1752 roku. Organistą był Józef Synoradzki od 1765 roku do 1790 roku, zaś kościelnym był sławetny Sebastyan Grabowski lat 40. Plebania jest stara o dwóch izbach z alkierzem i przystawionym pokoikiem. Blisko kościoła jest wikaryjka, niżej domeczek nowy dla komornika. Poniżej nad jeziorem ustawiony jest mielcaszek, czyli budynek magazynowy, dalej znajdują się kurniki z przyłączonymi świniakami, za kurnikiem stoi stajnia z przegrodami. Obok stajni wystawione są inne budowle: rzezalnia, owczarenka, stodółka, obory dla bydła i druga stodółka. Na inwentarz plebanii składało się: koni parę, woły 4, krowy 2, świnie 4 i 1 ul. Folwark dzielony był na trzy pola: od statuy Niepokalanego Poczęcia, na południe do granic Skrzetuszewa, drugim bokiem do Głębokiego, z tyłu do jeziora.

 

 

                                                 

 

          Cmentarz i kaplica pw. św. Rozalii.  Fotografia własna autora.

 

 

                      Kościół parafialny spalił się 30 lipca 1803 roku z bliżej nieokreślonych przyczyn, pożar rozpoczął się w kościele. Wraz z kościołem, zabudowaniami plebańskimi, spłonęły stojące obok szynkownia i dom szpitalny dla ubogich wraz z ogrodem. Z pożogi, ocalała tylko kaplica św. Jana Nepomucena. Dzień po spaleniu kościoła ks. Józef Sztoltman przekazał Teodorowi Węsierskiemu, (dziedzicowi dóbr w Myszkach i w Sławnie) kwotę 500 talarów na odbudowę świątyni. Teodor Węsierski był wówczas kolatorem kościoła w Sławnie, dlatego po spaleniu kościoła przekazał 100000 sztuk cegły palonej na odbudowę kościoła. Odtąd ciche msze odprawiano w zachowanej kaplicy św. Jana Nepomucena. Natomiast kaplica cmentarna pw. św. Rozalii przez ponad 40 lat służyła mieszkańcom, jako kościół parafialny. Od spalenia się kościoła, wszystkie nowe budynki, starano się stawiać w taki sposób, aby nie kolidowały z nowym kościołem. Natomiast pusty plac, na którym stał szpital z ogrodem, został przekazany wraz z 2 hubami ziemi, dla dominium. Starania o odbudowę kościoła podjął ks. Kieramuszewski, który pertraktował w tej sprawie z Arcybiskupim Konsystorzem Generalnym i z Królewskim Urzędem Radco Ziemiańskim. Szczególnie obszerną korespondencję w sprawie odbudowania kościoła prowadził ks. Kieramuszewski, który rozpoczął starania o jak najszybsze rozpoczęcie budowy nowego kościoła. Odbudowa kościoła trwały tak długo, ponieważ kolator i parafianie w owym czasie nie posiadali odpowiednich funduszy. Przedłużało się również wydanie zezwolenia na budowę kościoła od Królewskiej Rejencji. Ks. Kieramuszewski w liście do Arcybiskupiego Konsystorza z dnia 23 listopada 1835 roku prosił o przyśpieszenie rozpoczęcia budowy nowego kościoła. Niestety ówczesny Królewski Radca Ziemiański Gumpert oświadczył, że odmawia wyrażenia zgody na rozpoczęcie budowy kościoła. Gumpert konkretnie dał do zrozumienia, że jego zdaniem osobę, która podejmie się w tym czasie rozpoczęcia budowy kościoła, uzna za nieroztropnego i niebacznego swego dobra. Również ówcześni patronowie kościoła, dziedzic Sławna Neumann i Węsierski (dziedzic wsi Myszki) oświadczyli, że wybudowanie nowego kościoła uważają, za niepotrzebne. Tym decyzjom sprzeciwili się reprezentanci gminy parafialnej, wraz z kolegium kościelnym. Zażądali, że chcą, aby kościół parafialny, został odbudowany na wzór i podobieństwo kościoła św. Piotra w Gnieźnie ze stosowną kopułą i murowany. Na odbudowę kościoła miały być złożone składki od parafian, oraz 500 talarów od ks. Sztoltmana i składki ze strony członków gminy parafialnej. Swoją zgodę wyraził też dziekan Kucharski, który poprosił Arcybiskupiego Konsystorza o wyrażenie zgody na ruszenie z odbudową kościoła.             W obrębie parafii znajdowały się wsie: Berkowo, Brudzewek, Brudzewo, Charzewo, Głęboczek, Głębokie, Gniewkowo, Kamionek, Myszki, Olędry Ujejskie, Olędry Witakowskie, Olędry Żelice, Piaski Gościniec, Popkowo, Skrzetuszewo, Sławno, Sroczyn folwark, Tomaszewo, Ujazd, Węgorzewo, Witakowice, Wolanki, Zakrzewek młyn, Zakrzew.

 

             Z dokumentu dotyczącego wizytacji generalnej odbytej w 1811 roku Dekanatu Gnieźnieńskiego świętej Trójcy dowiadujemy się, że została przeprowadzona przez ks. Jakuba Nerenga, oraz, że wraz z nią odbyta została jednocześnie wizytacja Dekanatu Gnieźnieńskiego św. Michała, przez ks. dziekana Jana Józefa Sztoltmana. Sekretarzem przy tej wizytacji był ks. Jerzy Luna proboszcz z Niechanowa z dekanatu, którym zarządzał ks. Sztoltman.  Po śmierci ks. Nerenga, oraz ks. Sztoltmana, który zmarł 28 VII 1811 roku, tuż po odbyciu wizytacji parafii w Złotkowie. Wizytację w obu tych dekanatach kontynuował dalej ks. Jerzy Luna, który będąc już nowym dziekanem Dekanatu św. Trójcy, w 1816 roku wybrał sobie na sekretarza ks. Józefa Budzyńskiego, proboszcza z Marzenina ze swego dekanatu.       Kolejna wizytacja odbyła się 11 lipca 1832 roku. Wizytacja ta odbyła się zgodnie z ustawą wydaną na archidiecezję, względem corocznie odbywanych wizyt po dekanacie. Wizytatorem był ks. dziekan Sucharski, który dokonał weryfikacji opisu parafii, stworzonej wcześniej przez ks. Kanonika i dziekana Lunę podczas jego ostatniej wizytacji parafii sławieńskiej przed śmiercią. Z dokumentu pokontrolnego dowiadujemy się, że w Sławnie istniała jedna szkoła katolicka. Do szkoły tej zimą chodziło 65 dzieci, natomiast latem tylko 20 dzieci, z powodu prac polowych. W związku, z tym pleban po skończonym nabożeństwie bardzo często napominał rodziców, aby posyłali swoje dzieci regularnie do szkoły. Ksiądz przekazywał w tej sprawie regularnie raporty do Urzędu Radco Ziemiańskiego (np.8 października 1834 roku).

 

             W 1837 roku, w skutek zmian terytorialnych, nastąpił podział parafii Waliszewskiej. Parafia pw. św. Katarzyny została włączona do Dziekanowic i Sławna.

 

              Dopiero w 1844 roku dzięki staraniom Ks. Kieramuszewskiego, patrona i parafian, zbudowano nowy murowany kościół. Stanął on na placu, na którym dotychczas znajdował się szpital dla ubogich wraz z ogrodem oraz kościół parafialny z cmentarzem.

 

               Kolejna wizytacja dekanalna odbyła się 29 października 1844 roku, czyli tuż po zbudowaniu nowego kościoła. Zbiegło się to w czasie ze śmiercią ks. Kieramuszewskiego, który zmarł 25 października 1844 roku o godzinie 6 wieczorem. Zmarłego pochowano 28 października 1844 roku. Proboszczem parafii został ks. Walenty Przybyszewski. Z powyższego dokumentu pokontrolnego dowiadujemy się również, że kościół parafialny został wybudowany w latach 1842-1843 z palonej cegły i do dnia 3 października 1843 roku został całkowicie wykończony. Po wybudowaniu kościół został wyświęcony przez ks. Sucharskiego. W dokumencie tym odnajdujemy kolejny opis kościoła.

 

            W kościele znajdują się 3 ołtarze: wielki i dwa boczne, karmazynowymi merynosami obita. Obraz św. Mikołaja, w ramy wyzłacane oprawiony, kosztem patrona, hrabiego Albina Węsierskiego, w Dreźnie sprawiony.  W ołtarzu znajduje się mała szafeczka, czyli Cemborium do chowania, Najświętszego Sakramentu, w zamek i kluczyk opatrzona i trzy kanony, nowe za szkłem. W kościele, znajduje się chór, organy nowo sprawione o ośmiu głosach i dwu miechach, positiva o 5 głosach, z dwoma mieszkam (naprawa organów, przeprowadzona została w latach 1882-1883), z kościółka św. Rozalii zabrana, a sprawiona przez, zmarłego proboszcza Kieramuszowskiego, organistą był Andrzej Donajski. Z chóru jest wyjście, po drabinie na sufit kościoła, który jest z desek składany i 6 słupami podparty. Drzwi jest 5, jedne wielkie z zawiasami i zamkami, ławek dla ludzi jest 20, z poręczami, dwie ławki bez poręczy, jedna przy ścianie, druga na chórze, oraz dwie ławki dla kolatorów, z drzwiczkami i zamkami.  W wieży kościoła, znajduje się 9 okien, w tym jedno wielkie okno z żaluzjami, oraz 4 dzwony w wieży.

             Od 1842 roku role plebańskie liczyły 100 hektarów (kwota podatku wynosiła 86.76 marek). 370 mórg ( 92,5 ha) z łąkami i jeziorkiem wydzierżawiono Teofilowi Pepińskiemu. Po raz kolejny role plebańskie zostały wydzierżawione od 11 maja 1876 roku do 1888 roku, do dnia świętego Jana. Przez pierwsze trzy lata, po 375 marek, w następnych trzech latach po 900 marek w sześciu ostatnich latach po 1350 marek. Natomiast po śmierci ks. Przybyszewskiego role plebańskie (sad, łąka i role, od kościoła do jeziora) wydzierżawione zostały na kolejne 6 lat, po 200 marek, ponownie Teofilowi Pepińskiemu.

 

 

              Z akt dotyczących szpitala dla ubogich przy kościele odnajdujemy informacje dotyczące m. in. kasy kościelnej. W 1845 roku dochód wynosił 67 talarów, wydatki razem 67 talarów, oraz dochodzie szpitala w latach 1849-1909.  Etat kasy szpitalnej w latach 1878/83 został sporządzony przez Dozór Kościelny w Sławnie dnia 15 listopada 1880 roku i był przez 14 dni wyłożony, co poświadczone zostało przez: von Piotra Radońskiego – przewodniczącego dozoru kościelnego Teofila Popnika, Adamczaka Jakóba, Miklejewskiego, Tomaszewskiego, Mariana Janiszewskiego. Dochód kasy szpitalnej w kwocie: 14 talarów, 6 srebrnych groszy, 11 fenigów (był to procent z dominium Sławno za role szpitalne), był dzielony corocznie wśród 7 ubogich w parafii, wszyscy otrzymywali po 2 talary i 11 fenigów.
 

Dochód ten dzielony był corocznie wśród ubogich w parafii :

 

Rok 1858

 

1. Leon Zuliski         2 talary, 11 fenigów

 

2. Weronika Runer   2 talary, 11 fenigów

 

3. Jan Kobierzycki     2 talary, 11 fenigów

 

4. Marianna Świątek 2 talary, 11 fenigów

 

5.Ratajczak z Zakrzewa    2 talary , 11 fenigów

 

6. Andrzej Dunajski       2 talary, 11 fenigów

 

7. Zofia Dutkiewicz        2 talary , 11 fenigów.

 

Rok 1859

 

1.Marianna Dunajska   Sławno

 

2.Weronika Krause   Sławno

 

3.Marianna Świątek Sławno

 

4.Jan Kobierzycki Sławno

 

5.Zofia Wiśniewska Imiołki

 

6.Sebastyan , ułomny z Myszek

 

7.Jakub Koteras z Zakrzewa

 

Wszyscy otrzymali po 2 talary i 11 fenigów.

 

Sporządził organista Jan Łasiński.

 

Rok 1865

 

1.Weronika Krauze Sławno

 

2.Marianna Świątek Sławno

 

3.Michał Świątek Sławno

 

4.Sebastyan Dolniak Myszki

 

5. Andrzej Przybyszewski Myszki

 

6. Zofia Dudek Imiołki

 

7.Jakub Makowski Słempowo.

 

Sporządził organista Jan Łasiński

 

ETAT KASY KOŚCIELNEJ 1845

 

Dochód  67 talarów

 

Wydatki 67 talarów

 

 


 

 

 


   
 Wnętrze kościoła pw. św. Rozalii. Fotografia własność autora.

 

  

 

 Kościół  pw. św. Mikołaja, strona zachodnia.  Fotografia własność autora.

 

  

  Kościół pw. św. Mikołaja, strona wschodnia.  Fotografia własność autora.

 

             Albin Węsierski wraz z żoną Ludwiką z Kwilickich, byli fundatorami w 1865 roku, monstrancji gotycko-renesansowej z 1514 roku, która została odnowiona nakładem hrabiegoWojciecha Chełmickiego.

             Z protokołu przyjęcia mienia przez dozór kościelny od księdza Przybyszewskiego, znajdujemy, kolejne informacje dotyczące się kościoła parafialnego.

 

- Kościół jest cały murowany, cmentarz to jest miejsce przy kościele świętej Rozalii murem ogrodzony, plebania budowana w pruski mur, z jednej strony deskami obita w lichym stanie, oficyna murowana pod dachówką, nowa stodoła z cegły palonej pod papą, owczarnia murowana pod dachówką, obora w pruski mur pod słomą, kurniki i świński chlew zupełnie podupadłe, dom mieszkalny dla organisty pod słomą w lichym stanie, ogrodzenie od strony drogi z kamieni polnych, od ogrodu ze sztachet drewnianych część mórg, sad i ogród jest pod zarządem księdza Przybyszewskiego.

 

            Według kolejnego spisu parafian z 1882 roku dowiadujemy się, że do parafii należały wsie: Sławno wieś, Sławno dominium, Berkowo folwark, Brudzewko kolonia, Charzewo dominium, Dziećmiarki dominium, Głębokie dominium, Głębokie Huby, Hieronimowo Huby, Imiołki dominium, Józefowo Huby, Kamionek folwark, Myszki, Popowo folwark, Skrzetuszewo dominium, Słępowo folwark, Sroczyn dominium, Tomaszewo kolonia, Ujazd z Hubami, Witakowice dominium, Węgorzewo, Zakrzewo, Żylice. Po śmierci księdza Amandusa Nagela, znajdujemy kolejny opis, parafii z 1882 roku,  

          Sławno, wieś w archidiecezji gnieźnieńskiej w dekanacie św. Trójcy położona, należąca do wielmożnego Wojciecha Chełmickiego, dziedzica dóbr zakrzewskich ma dwa kościoły:

 

1/ Kościół parafialny murowany z palonej cegły pod podwójną dachówką z wieżą łupkiem pokrytą oraz dranicami pokryty, także z wieżą. Budowany w latach 1841-1842 a przez księdza dziekana Sucharskiego 3 października 1843 roku pod wezwaniem świętego Mikołaja benedikovany, (czyli poświęcony). W 1876 roku zbudowana staraniem hr. Albina Węsierskiego kaplica od strony południowej o wymiarach: 18 m długi x 10,3 m. szer. Pod kaplica mieszczą się groby familii Węsierskich. Przy ołtarzu Matki Bożej Różańcowej jest umieszczona ławka kolatorska, naprzeciw ławki kolatorskiej przy ołtarzu świętego Jana Nepomucena stoi ławka dziedziców wsi Myszki, obok byłych dziedziców Witakowic a z przodu ławka właścicieli wsi Dziećmiarki. Monstrancja z 1514 roku, będąca darem Wielmożnego pana hrabiego, Albina Węsierskiego.     

 

2/ kościółek pw. św. Rozalii, stoi na cmentarzu parafialnym, zbudowany wśród lasu na wzgórzu, za wsią po lewej stronie na osobnym miejscu między okopami od drogi do Kamionka wiodącej w zeszłym wieku wybudowany, stawiany w szachulec, na około tarcicami obity z wieżą dzwonnicową. Kościółek długi jest na łokci 26, szeroki łokci 14. Dach tarcicami jest obity, na tarcicach szkuty, na wieży, znajduje się karpia łuszczka, gałka na wieży jest obita blachą, krzyż zaś, jest żelazny wyzłacany. W kościółku okien większych znajduje się 6, mniejszych są 4, oprawne w ołów. Ołtarzy są trzy, większy, jest snycerskiej roboty biało malowany, dwa na ścianie malowane, sklep, czyli krypta znajduje się, pod całym kościółkiem, w ścianach jest murowany. Partatyt, jest nowy, konsekrowany 13 maja 1778 roku, przez biskupa Jana Politańskiego, w nim złożone są relikwie św. Walentego.

 

             W 1885 roku do starej plebanii dobudowano dwa pokoje na parterze i jeden pokój na piętrze z cegły palonej. Wieża dzwonnicowa kościoła pw. św. Rozalii nakryta jest cebulastym hełmem, pod sufitem kościoła na belce umieszczono figurę św. Rozalii z dwoma puttami. W kościele znajdują się też dwie figury, św. Teresy z różami, Matki Boskiej Niepokalanego Poczęcia. Sławno w okresie od 1798 roku do 1912 roku należało do dekanatu gnieźnieńskiego Świętej Trójcy. W granicach dawnego dekanatu Świętej Trójcy oprócz Sławna znajdowały się następujące parafie: Czerniejewo, Dąbrówka Kościelna, Dziekanowice, Grzybowo, Imielno, Jarząbkowo, Kędzierzyn, Kiszkowo, Łubowo, Marzenin Niechanowo, Pawłowo, Pobiedziska, święty Wawrzyniec, Witkowo, Września, Węglowo, Wronczyn i Żydowo. Według opisu wsi i kościoła parafialnego, który odnajdujemy w dokumencie pokontrolnym z lipca 1832 roku, Sławno i parafia położone były w powiecie gnieźnieńskim i należały do departamentu bydgoskiego.        

    

KAPŁANI PARAFII  św. Mikołaja  w Sławnie.

 

NAZWISKO

IMIĘ

URODZ.

ZGON

ŚWIĘC.

SŁAWNO

 

Tomasz

 

 

 

1348

 

Wojciech

 

 

 

1397

 

Dobrogost

 

 

 

1417-1438

Kan. kruszwicki

Jan

 

 

 

1443

 

Bronisz

 

 

 

1459

Ludomski

Wincenty

 

 

 

1475

Latalski

Jan

 

 

 

1482

 

Wawrzyniec

z Ziemnicy

 

 

 

1520

Tomicki

Gorczyński

Dominik

Marcin

 

 

 

1729

1748

Budzyński

Konstanty

14.12.1784

05.04.1850

1810

1812

Sztoltman

Józef Ignacy

16.3.1727

28-7-1811

1752

1792-1808

Gralichowski

Wojciech

 

1827

 

1812-1818

Kasprolewicz

JanBernard

 

31-3-1821

 

1819

Dalbor

Stanisław

1831

1916

18.12.1858

1859

Kieramuszewski

Teodor

1794

25.10.1844

1817

1819-1844

Przybyszewski

Walenty

9.2.1808

26.10.1881

1831

7.11.1844

Jakubowski

Ignacy

1.2.1831

7-9-1861

1857

1857-1861

 Nagel

Amadeus

01.08.1844

01.05.1882

1870

1870-1881

Jezierski

Józef

5.7.1832

16.5.1891

1860

1887-1891

Gałecki

Jan

1845

1925

3.7.1871

1891-1907

Radoński

Józef

19.3.1866

11.7.1936

28.6.1896

1902-10.7.1932

Potocki

Mieczysław

11.12.1878

12.8.1942

Dachau

9.2.1908

1.7.1932-1939

Stelmaszyk

Kazimierz

11.11.909

8.4.1993

1937

1945-15.9.1966

Adamski

Tadeusz

28.12.1922

6.8.2005

7.6.1952

15.9.1966-1998

Gilas

Ryszard

21.1.1959

 

2.6.1984

1998

 

 

 

 

 

1.      Tomasz  rok 1348

 

2.     Wojciech  rok 1397

 

3.     Dobrogost rok 1417-1438

 

4.     kan. kruszwicki Jan 1443

 

5.     Bronisz 1459

 

6.     Wincenty Ludomski1475

 

7.     Latalski Jan 1482

 

8.     Wawrzyniec  z Ziemnicy1520

 

9.    Dominik Tomicki 1729

10.Marcin Gorczyński 1752

 

11.           Józef Ignacy Sztoltman *16.3.1727-+28.7.1811, święcenia 1752, proboszcz w Sławnie 1792-1808

 

12.           Konstanty Budzyński  *14.12.1784 Ujazd-+5.04.1850 Łabiszyn; święcenia 1810; wikary w Sławnie 1812

 

13.           Wojciech Gralichowski  - -+1827, proboszcz Sławno 1812-1818

 

14.           Jan Bernard Kasprolewicz- - +31.3.1821 proboszcz do 1819 Sławno

 

15.           Dalbor Stanisław *1831-+1916 , święcenia kapłańskie 18.12.1858. W roku 1859 wikariusz w Sławnie (dek. św. Trójcy w Gnieźnie). Proboszcz Lewkowo, Golejewko, Konary. Zgon 6.6.1916 Konary.

 

Kieramuszewski Teodor s. Franciszka ,*1794-+25.10.1844, prob. par. Sławno 1819-1844, święcenia 1817,

 

16.           Przybyszewski Walenty,*9.2.1818-+26.10.1881;św.kapł.1831 7.11.1844- 26.10.1881 – pleban w Sławnie

 

17.           Nagel Amandus ,*1.8.1844-+1.5.1882; św.kapł.1870; wikary Sławno 1870-1881

 

18.            Jakubowski Ignacy s. Józefa *1.02.1831-+7.09.1861, administrator parafii Sławno. Św.1857

 

19.            Jezierski Józef s. Franciszka *5.07.1832-+16-05-1891; św. kapł.1860. Do roku 1886 proboszcz w Dąbrówce Kościelnej, od roku 1887 proboszcz w Sławnie do roku 1891

 

20.            Gałecki Jan *1845-+1925, święcenia 13.7.1871. Proboszcz w Sławnie 1891-1907. 1897-1901 Vice-prezes Towarzystwa Rolniczego na okolicę Kłecka i Kiszkowa.

 

21.            Radoński Józef *19.3.1866 Słupowo, +11.7.1936 Gniezno, święcenia kapł. 28.6.1896 w Gnieźnie.  Odolanowo-wikary 3.7.1896 – 14.8.1899; Kościan-wikary 15.8.1899-1902; Sławno – proboszcz 1902-10.7.1932.

 

22.           Potocki Mieczysław s. Stanisława *11.12.1878-+12.08.1942 Dachau, Św. 9.2.1908; do 30.6.1932 prob. par. Kiszkowo; prob. par. Sławno od 1.7.1932 r. 26.7 1932 tytuł kanonika. Więzień Dachau

 

23.            Stelmaszyk Kazimierz *11.01.1909 Wągrowiec-+18.04.1993 Pobiedziska, święcenia kapł.1937;wikary Jarocin 1937; proboszcz Sławno 1945- 15.9.1966; proboszcz Pobiedziska 16.9.1996- 1993. Więzień Dachau

 

24.            Adamski Tadeusz *28.12.1922 Łobżenica-+6.8.2005 Nakło; święcenia kapł. 7.6.1952 z rąk ks. kard. Stefana Wyszyńskiego; wikary Jarocin, Bydgoszcz 1952; wikary Gniewkowo, Jarocin 1954-1956; proboszcz Podlesie Kościelne - Sarbia 1956- 14.9.1966, proboszcz Sławno 15.9.1966 – 1998; emerytura Nakło 1998-6.8.2005

 

25.            Gilas Ryszard

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 
 
 

 

 

 


 

 


 

 



 



 

 


 

 

 

 


 



 



Dzisiaj stronę odwiedziło już 3 odwiedzający (25 wejścia) tutaj!
 
 
=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=